domingo, 18 de diciembre de 2011

A nena que asoma a cabeza nesa árbore son eu. Meu pai tenme collida cos brazos en alto, agochado entre as follas , mentres a miña nai  suxeita a escaleira.
O pasado luns, o meu pai faleceu. Pouco a pouco imos afacendonos a idea de que xa non está connosco.Un bico moi forte, papá.

6 comentarios:

  1. Vai neste comentario unha forte e sincera aperta

    ResponderEliminar
  2. Preciosa foto con Valentín que está "ahi" aunque no lo veamos... curioso, triste y extraño sentimiento...
    Un abrazo EstherMaria...de verdad

    ResponderEliminar
  3. Un fuerte abrazo, Esther. Muchas gracias por el precioso recuerdo que nos enseñas.

    ResponderEliminar
  4. Oh! Viña toda emocionada darche as grazas pola postal que me fixo tanta ilusión e atópome con esta nova.
    Un biquiño moi moi forte :*

    ResponderEliminar