martes, 18 de noviembre de 2014

Pareidolia

Non é o nome dunha enfermidade, pero o parece, e eu teño unha Pareidolia subida.
E moi divertido recoñecer caras e figuras nas manchas da parede, nas nubes, no mobiliario urbano... Ata  hai pouco non sabía que eso, que é unha das miñas aficións favoritas, tiña nome!

Esta é unha mancha nunha parede que vimos hoxe Miguel e mais eu, de camiño de volta a casa.

E estas son (algunhas das) cousas que imaxinamos...


Por exemplo un oso polar comendo un xeado



Uns bailarines namoriscados 



A caricatura dun vello (ten un ar co Papa non?)...



Un caco un pouco bruto



É divertido, a verdade!


lunes, 17 de noviembre de 2014

Bolsa deportiva fácil (tutorial)

Este foi un encargo especifico do meu fillo Val.  Quere a bolsa para levar o balón de baloncesto e o bocadillo cando vai entrenar e despois ten que ir a clase de inglés. Quería algo mais lixeiro que unha mochila do cole, pero algo un pouco mais grande que as típicas mochilas  de tea con cordas, porque nas dese tipo non lle cabía o balón. 

Como teño tres fillos (de 16, 11 e  8 anos) que xogan ao baloncesto, temos acumuladas camisetas de basket de todo tipo, cor e tamaño, así que pensei en usar unha das que nunca poñen para facer a bolsa requirida. Así lle daría ao chollo un toque mais tecnolóxico, o que sería moito mais apreciado polo meu pre-adolescente fillo que a típica manualidade feita pola súa nai, que a verdade, xa solo son capaz de colarlle ao mais novo dos meus tres fillos. Creo que o tecido é estupendo para facer a bolsa: ainda que non é impermeable,  sí se molla seca rapidisimo e ten moita folgura cando a enches, pero a vez cando está vacía é moi pequena, e  cabe no peto dun pantalón. 

Comentado o asunto co destinatario, pareceulle ben o tema, así que me puxen mans a obra e este foi o resultado:




Hei dicir que  a bolsa está sendo moi usada e cumpre ben o seu cometido así que a vou catalogar como un exito de crítica e público.

Fixen unhas cantas fotos do proceso (malas , porque cando podo poñerme a facer cousas xa   non hai luz natural) pero que eu penso que poden dar a idea do asunto se alguén quere probar a facer unha bolsa como esta:











Ben, vexo  que as fotos non aclaran moito, como creadora de tutorialis son malisima!

A idea principal que quero transmitir  e a de aproveitar os remates que xa ten a propia camiseta para facer as pezas polas que se mete a corda, para darlle,  co mínimo esforzo e unha máquina de coser normal (eu non teño unha overlock, que penso que sería a indicada para este chollo) )  un aspecto profesional ao traballo.

Despois a cosa  non ten mais ciencia que facer unha bolsa cosendo polo  fondo da camiseta dada a volta (como din os que saben, dereito con dereito) sen esquecer meter no medio as pezas para o cordón, cara a dentro, para que ao darlle a volta queden para fora e abertas,  e facer na parte de arriba na boca da bolsa un dobladillo para meter o cordón das asas por él. 

Uff, é mais facil facelo que contalo!

Estou pensando que algún dia vou abrir unha sección no blog que se chame "Tutoriais" e facelos como Dios manda, con esquemas debuxos e fotos do paso a paso.

Eso, algún dia, se cadra.

 .

miércoles, 29 de octubre de 2014

Calcetar cos dedos

Creo que iniciei unha nova afición: facer punto cos dedos. Onte empecei a darlle  mentres vía unha cousa na pantalla do ordenador, para enganarme a min mesma como que facía algo util en vez de  andar procastinando, que é o que estaba a facer, e mira, nun par de minmutos tiña feito este rulo. Xa ando buscando inspuiración en internet para proxectos mais ambiciosos... 

O trapillo ven das camisteas vellas que vou desfacendo, o teño hai moito, pero  ainda non o usara.

viernes, 24 de octubre de 2014

U

...E como son moi dada aos retos, decidín inventarme este xogo: esta semana de luns a venres, teño que buscar cada día unha vogal oculta. No ceo, no chan ou en calquera parte. Non vale unha letra real, ten que ser algo que colla a forma da letra. Como esta ... U





A, e, i, o, u. Dou por rematado o xogo. 

As cinco vogais desta semana estaban aí, no percorrido de menos de 100 m, que fago a diario...Vale, non me esforcei moito, pero que importa! Fago o xogo por  divertirme  un pouco, non para estresarme !

Estou lembrando aquela temporada que saía a camiñar pola cidade unha hora cada dia  e estame dando ganas de retomar aquel pulo...hai tanto que ver por aí! Pero dame tanta preguiza... Creo que chegou o momento de forzar a máquina e entrar nun circulo virtuoso!

Esa expresión gostame moito. Eu escoiteina por primera vez ao meu fillo falando co seu pai dun  xogador de baloncesto da NBA, non lembro cal, que  seica entrara  nun circulo virtuoso, segun dician eles. Eu preguntei que significaba entrar nun "circulo virtuoso", e eles responderon, como non podía ser de outro xeito, pois home, está claro, é o contrario de entrar nun "circulo vicioso".

Pois eso.



jueves, 23 de octubre de 2014

O

...E como son moi dada aos retos, decidín inventarme este xogo: esta semana de luns a venres, teño que buscar cada día unha vogal oculta. No ceo, no chan ou en calquera parte. Non vale unha letra real, ten que ser algo que colla a forma da letra. Como esta ... O




Vale, non é gran cousa, pero é o que hai. Parecía  facil, calquera sinal, calquera tapa de rexistro, calquer cousa redonda parece un O, pero eu buscaba un O con rabiño, e a cousa cambia...

Hoxe, pese ao calor, foi o típico dia de outono, coas follas caendo e as cores tan bonitas das árbores... así que decidín buscar a miña letra nunha arbore. Parecía que andaba a facer unha inspección fitosanitaria no Campus, observando cada tronco, cada fenda , cada ...Ten un nome especifico a cicatriz esa que queda na árbore cando lle cortas unha pola?



Por certo, gracias a este xogo  atopei esta letriña, nun muro que vexo todolos dias, na que non me fixara antes...Será unha marca de canteiro? Será a firma dun tal mestre Estebo, por exemplo?   Non o sei...


miércoles, 22 de octubre de 2014

I

  ...E como son moi dada aos retos, decidín inventarme este xogo: esta semana de luns a venres, teño que buscar cada día unha vogal oculta. No ceo, no chan ou en calquera parte. Non vale unha letra real, ten que ser algo que colla a forma da letra. Como esta ... I


Onte non atopaba o vogal i en ningures, porque andaba a caza do e. Hoxe facendo o mesmo  camiño  que fago todolos días, da casa ao traballo, atopei a primeira este I ben grande, que por certo debe levar aí varios séculos..


E este o poño de parte do Migui, que veu no ceo de onte, clariño, clariño un i coma una casa:

martes, 21 de octubre de 2014

E

 ...E como son moi dada aos retos, decidín inventarme este xogo: esta semana de luns a venres, teño que buscar cada día unha vogal oculta. No ceo, no chan ou en calquera parte. Non vale unha letra real, ten que ser algo que colla a forma da letra. Como esta ... E



Esta mesma mañá no meu despacho atopei o E que andaba a buscar. Polo menos eu  vexo un E:


Xa pola tarde conteille o xogo ao meu fillo mais pequeno,  e   fumos buscando letras polos muros que vemos de camiño a casa. En apenas 500 metros vimos moitos ees, ainda que moi poucos ies. Aquí teño dous que atopou Miguel: