miércoles, 21 de enero de 2015

Os regalos de Tin

Tin é irman meu. Sempre ten un presente feito por él para cada un de nos polo Nadal. Esquecera mostrar os de este ano.
Cando fixo entrega do agasallo  eu era a única dos irmáns que faltaba, así que mandaronme por whasap esta foto:
Deunos unha peza do tronco a cada un dos seus irmáns (el quedou sen ela, mágoa, di que non tiña tronco fendido en catro partes).
Agora xa teño a miña na casa:
Os seus regalos sempre gustanme moitisimo e este gustoume  en especial. Estou desexando ver o dia que podemonos reunirnos  os irmans de novo  para facer unha comellada e levar cada un o seu tallo, e ver como, ao poñelos xuntos, todas as pezas encaixan, e  sae unha luz azul (pode que verde) e ábrese un portal dimensional e o cruzamos, e, de repente,  aparecemos noutro espazo, noutro tempo, noutra dimensión.

viernes, 16 de enero de 2015

As meninas, Canido

 Xa van alá 15 dias do 2015, e eu sen tempo sequera para facer os preceptivos bos  propósitos para o ano novo! Sen ter uns míseros proxectos que facer para o ano que empeza!

Non é que non teña propósitos, que va. A de cousas a facer que teño en mente! As veces teño o cerebro coma unha macro discoteca, con todas as miñas  ideas bailando e dando saltos ao mesmo tempo, bulindo por seren as escollidas para pasar á acción. Non, o que pasa é que non teño tempo. Agora  mesmo, e penso que por moito tempo, teño moito mais traballo na casa e tamén moito traballo mais no traballo (si, tengo un traballo fora da casa, cun horario e todo iso) así que o tempo que antes adicaba as miñas maquinacións quedou reducido á mínima expresión. Por facer xa nin fago fotos!

Por outro lado, os nenos van crecendo, e os meus intereses van reorganizandose, e, dalgún xeito, sinto que vou retomando un pouco a persoa que era antes de iniciar o apasionante paréntese da etapa da vida na que tes que lidiar con nenos pequerrechos. Vale, non sei si é un parentese, o un mergullo nunha poza máxica, unha visita ao inframundo, ou unha viaxe inciatica...o único que sei é que é un tempo que non dura para sempre, de feito pasa rápido e veloz!...Cando estas dentro parece eterno, pero de repente, remata e mirando para atrás pareceche un suspiro...Así que poderíamos dicir que estou nunha fase de transición no?

En fin, a mín gostaríame seguir co blog, así que non quero que esto soe como unha despedida, porque non o é. Vou intentar seguir pasando por aquí, ainda que sexa para colgar algunha imaxe, sen comentarios. 

E para retomar este ano 2015 con bo pé, deixo as últimas fotos que tomei no 2014. Son dun paseo polo barrio de Canido, en Ferrol, a cidade onde nacín,  o último dia do ano 2014. O barrio merece unha visita. Si vades por Ferrol algun dia,  preguntade polo barrio das Meninas, pasealo,  e disfrutade da fermosa dignidade dun barrio que non quere morrer, e tomade a miña saúde unha cervexa ao sol na praza do Cruceiro de Canido.

 



  






lunes, 1 de diciembre de 2014

Adeus novembro! benvido decembro!





O noso parque  ao atardecer, cando luce o sol...
Nunca canso de mirar  estas árbores!

E estas son as arbores de tea que teño na cociña. Eran -en teoría- un adorno de Nadal, pero   levan aí postas  toooodo o ano.. Agora que chega o Nadal de verdade vamos ter que inventar outro adorno!


                                                 

viernes, 28 de noviembre de 2014

Cousas que ían camiño do lixo


Unha das dúas varas de bambú que tiña no meu despacho, no traballo, secou. As dúas estaban no mesmo vaso e recibían os mesmos cuidados (o sexa, ningún, agás o vaciado esporádico dos restos dunha  botella de auga), pero unha está frondosa e exuberante e a outra, secou.
O eso creía eu. A trouxen para a casa  e mais por preguiza que por outra cousa a deixei nunha botella na galeria da cociña, en vez de botala ao lixo, que era o seu destino. Ao poco tempo  daquela  vara seca e revenida saíron un par de follas novas e ao tempo moitas mais e mesmo uns brotiños novos no pé, así que alí segue a miña planta de bambú, agora por dereito propio.
Un daqueles brotiños verdes (ai!...tanto esperar por eles e os tiña eu na miña cociña) é o que metín na última bombilla que penso conservar, no último  armazón que vou deixar de tirar  ao lixo para facer una pantalla dunha lámpada que nunca farei.



martes, 18 de noviembre de 2014

Pareidolia

Non é o nome dunha enfermidade, pero o parece, e eu teño unha Pareidolia subida.
E moi divertido recoñecer caras e figuras nas manchas da parede, nas nubes, no mobiliario urbano... Ata  hai pouco non sabía que eso, que é unha das miñas aficións favoritas, tiña nome!

Esta é unha mancha nunha parede que vimos hoxe Miguel e mais eu, de camiño de volta a casa.

E estas son (algunhas das) cousas que imaxinamos...


Por exemplo un oso polar comendo un xeado



Uns bailarines namoriscados 



A caricatura dun vello (ten un ar co Papa non?)...



Un caco un pouco bruto



É divertido, a verdade!